Pani przedszkolanka pomaga dziecku założyć wysokie,
zimowe botki. Szarpią się, męczą, ciągną... Jest!
Weszły! Spoceni siedzą na podłodze a dziecko mówi:
- Ale założyliśmy buciki odwrotnie...
 Pani się patrzy: faktycznie , lewy na prawy. No to je
ściągają, mordują się sapią. Uuuf, zeszły. Wciągają je
znowu, sapią, ciągną, nie chcą wejść... Uuuf. weszły.
Pani siedzi, dyszy a dziecko mówi:
- Ale to nie moje buciki...
Pani ugryzła się w język, znów się szarpią z butami...
 Zeszły.  Na to dziecko:
- To buciki mojego brata, i mama kazała mi je nosić...
 Pani zacisnęła ręce mocno na szafce, odczekała aż się
przestaną trząść, przełknęła ślinę i znów pomaga
wciągać buty. Tarmoszą się, wciągają, silą się...
 Weszły.
- No dobrze - mówi pani - a gdzie są twoje rękawiczki?
- Mam je schowane w bucikach!
 Proces przedszkolanki o pobicie dziecka odbedzie się w
przyszłym tygodniu...